مقدمه: آسیب ها، نه درصد مرگ ها و از دست رفتن شانزده درصد سال های عمر را سبب می شوند. مطالعه حاضر طی یک بررسی خانگی، بروز سالیانه آسیب های غیرکشنده و هزینه های درمانی آنرا مورد بررسی قرارداده است.مواد و روش ها: این پژوهش، با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای و به صورت بررسی خانگی در فروردین 1387 انجام شد. مصاحبه گران، کلیه آسیب هایی را که در طول یک سال گذشته برای هر یک از اعضای خانوار رخ داده و نیز هزینه های درمانی مترتب بر آن ها را از سرپرست خانواده مورد پرسش قرار دادند.یافته ها: 9100 نفر بررسی شدند. میزان بروز سالیانه کلیه آسیب ها، 188.7 (179.9-197.8) به ازای هر 1000 نفر بود. میزان بروز آسیب های نیازمند درمان 68.8 (63.5-74.4)، شکستگی ها 19.3 (16.6-22.4) و صدمات منجر به بستری در بیمارستان هم 16.7 (142.2-19.6) بودند. شکستگی ها 9.1 درصد کل آسیب ها و 27.7 درصد صدمات جدی را تشکیل می دادند. شایع ترین علت شکستگی ها، سقوط بود. بروز سالیانه آسیب های کشنده 33 (96-7) در هر 100000 نفر بود. متوسط هزینه های درمانی ناشی از آسیب ها 16100 تومان بود. در حالی که زنان، مصدومیت های بیش تری را گزارش نموده بودند، صدمات جدی در مردان شایع تر بود.نتیجه گیری: آسیب های غیرکشنده، هزینه های درمانی بالایی را بر جامعه تحمیل می کنند. این رقم برای مردم تهران، بالغ بر 27 هزار میلیارد تومان در سال برآورد می شود.

زمینه و هدف: هایفما به وجود خون در اتاق قدامی چشم اطلاق می شود که می تواند به علت ترومای نافذ یا غیرنافذ و یا مسائل دیگر ایجاد گردد. این مطالعه با هدف بررسی هایفمای متعافب ترومای چشمی در مراجعین به مرکز آموزشی - درمانی چشم بیمارستان شهید بهشتی دانشگاه علوم پزشکی بابل صورت گرفت.روش بررسی: در این مطالعه سری مورد، خصوصیات بالینی 15 بیمار دچار ترومای چشمی مراجعه کننده به مرکز آموزشی - درمانی چشم بیمارستان شهید بهشتی دانشگاه علوم پزشکی بابل طی سال های 1388-1387، بررسی گردید. بیماران انتخاب شده علاوه بر ترومای چشمی دچار خونریزی میکروسکوپی یا ماکروسکوپی اتاق قدامی چشم نیز بودند.یافته ها: متوسط سنی بیماران 25.1 سال بود. 11 بیمار مرد و 4 بیمار زن بودند. افزایش فشار داخل چشمی در 4 مورد مشاهده گردید که با درمان دارویی 3 مورد بهبود یافتند، ولی یک مورد به علت افزایش فشار داخل چشمی و خونریزی مجدد، تحت عمل جراحی قرار گرفت. از نظر درجه هایفما، 4 مورد هایفمای میکروسکوپیک، 2 مورد هایفمای درجه یک، 3 مورد هایفمای درجه 2، 3 مورد هایفمای درجه 3، 2 مورد هایفمای درجه 4 و یک مورد هم به علت مسطح شدن محوطه اتاق قدامی، قابل بررسی نبود. در بدو پذیرش، در اکثریت وضعیت بینایی ضعیف بود که پس از درمان، بهبود قابل ملاحظه ای یافتند. مجموعا در 6 بیمار عمل جراحی صورت گرفت.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد در بدو پذیرش معمولا بیماران با هایفمای تروماتیک، بینایی نسبتا ضعیفی دارند، ولی در بسیاری موارد با درمان به موقع، میزان بینایی آنها بهبود می یابد. لذا درمان صحیح و به موقع این بیماران الزامی و ضروری است.

در دو دهه اخیر درمان آسیب های شدید شکمی در اطفال دستخوش تغییرات وسیع شده است. معدودی از جراحان تجربه کافی جراحی سریع و به موقع بیماران دچار آسیب وسیع ارگان های توپر را دارند. امروزه امکان تشخیص سریع آسیب های داخل شکمی تهدید کننده و همچنین احیا سریع و دخالت درمانی در اکثریت کودکان وجود دارد. سی تی اسکن روش استاندارد ارزیابی ترومای کودکان است. نسل های جدید سی تی اسکن حساسیت بالایی در ارزیابی ضایعات ارگان های توپر و رتروپریتوئن دارند. برای تشخیص آسیب احشا توخالی که به همراه مایع آزاد داخل شکمی اند ولی آسیب ارگان توپری مشاهده نمی شود، نیاز به ظن تشخیصی بالایی است. سونوگرافی در بسیاری از موارد در ارزیابی اولیه مفید است اما محدودیت هایی نیز وجود دارد.یک (FAST) Abdominal Sonography for Trauma Fucosed منفی، آسیب ارگان های توپر یا ضایعات ارگان های توخالی را رد نمی کند. به یمن در دسترس بودن سی تی اسکن با کیفیت بالا امکان معالجه غیرجراحی این گونه آسیب ها در کودکان افزایش یافته است و لذا استفاده از DPL (Diagnostic Peritoneal Lavage) کاهش یافته است. استفاده از لاپاراسکوپی در ارزیابی آسیب های کودکان با همودینامیک پایدار مورد توجه قرار گرفته است.طحال و کبد شایع ترین ارگان هایی هستند که در ترومای شکم اطفال آسیب می بینند که هر کدام حدود یک سوم آسیب ها را تشکیل می دهند.امروزه درمان غیر جراحی آسیب های مجزای کبد و طحال در کودکان با همودینامیک پایدار، روشی استاندارد است. تجربیات بالینی در 30- 20 سال اخیر در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفته است.

استرپتوکک گروه A یک علت ناشایع میوزیت و میونکروز است که عمدتا بالغین را در نواحی گرمسیری درگیر می کند. بیماری طیف بالینی وسیعی دارد و از یک فرم لوکالیزه تحت حاد با سرانجام خوب تا انواع بسیار شدید حاد و سریعا پیش رونده به همراه شوک و نارسایی چند ارگان و کشندگی بالا متفاوت است.در این مطالعه خانم 59 ساله ای معرفی می شود که با شکایت درد شدید و افزاینده بازوی چپ، به همراه تورم بازو مراجعه کرد. علی رغم بررسی های مختلف به دلیل عدم تشخیص و درمان مناسب وضعیت بالینی بیمار وخیم شده و با رضایت شخصی به بیمارستان دیگری اعزام شد و متاسفانه علیرغم تشخیص و شروع درمان در کمتر از 24 ساعت پس از ورود، با تابلوی نارسایی چند ارگانی فوت شد. بیوپسی پس از مرگ از ضایعه اولیه بازوی چپ، نکروز منتشر عضلانی و دسته جات میکروبی منتشر در لابلای عضلات را نشان داد. کشت مایع تاول اولیه استریل بود ولی نتیجه کشت خون بیمار استرپتوکک گروه A را نشان داد.

رفتار مجرمانه قتل غالبا به صورت فعل است اما در اینکه آیا می توان ترک فعل را عمل کشنده و تارک را قاتل به شمار آورد، اختلاف نظر است و منشا اختلاف این است که آیا می توان میان ترک فعل و مرگ رابطه علیت برقرار دانست یا خیر. گرچه برخی دانشمندان با این استدلال که «ترک فعل امری عدمی است و امر عدمی نمی تواند منشا امری وجودی همچون مرگ و تلف عضو شود»، تارک را قاتل نمی دانند، اما به نظر می رسد این نگاه فلسفی به رابطه علیت صحیح نیست و می توان تارک را قاتل دانست به شرط اینکه ماهیت عمل تارک، «باعث مرگ دیگری شدن» باشد نه «مانع مردن نشدن».

هدف این پژوهش بررسی تاثیرات فلز سرب بر فاکتورهای هماتولوژیکی (تعداد گلبول قرمز، هموگلوبین، هماتوکریت، M.C.V، M.C.H، تعداد گلبول سفید، درصد لنفوسیت، مونوسیت، نوتروفیل، بازوفیل و ائوزینوفیل در بچه ماهیان قره برون (Acipenser persicus) قرار گرفته در معرض غلظت کشنده (LC50) و غلظت های زیر حد کشنده به ترتیب 25LC50 درصد و 75LC50 درصد نیترات سرب پس از 96 ساعت و مقایسه با حالت عادی است. ابتدا آزمایش هایی برای تعیین 96LC50 ساعته نیترات سرب بر روی ماهی ها طبق روش متداول O.E.C.D به صورت ساکن در پژوهشکده اکولوژی دریای خزر ساری در شرایط کیفی ثابت آب رودخانه تجن با حرارت: 1±8 درجه سانتی گراد، اکسیژن8.3 :O2 میلی گرم در لیتر، سختی کل: 370 میلی گرم در لیتر کربنات کلسیم در فصل زمستان انجام شد. پس از آزمایش بقا و تعیین محدوده کشندگی 1000-900 میلی گرم سرب در لیتر، ماهیان به مدت 96 ساعت در معرض 8 غلظت (883.4، 900، 916.7، 933.4، 950، 966.7، 983.4 و 1000 میلی گرم سرب در لیتر) نیترات سرب به اضافه یک گروه شاهد (غلظت= 0) قرار گرفتند. در هر ونیرو 10 عدد ماهی با میانگین وزنی 35-30 گرمی معرفی گردید (حجم آب: 1 لیتر به ازای 1 گرم ماهی). اکسیژن دهی از طریق پمپ های هواده و نوردهی مطابق طول روز بوده است. میزان 96LC50 ساعته برای این ماهیان 944.118 میلی گرم سرب در لیتر به دست آمده است. به منظور تعیین فاکتورهای خونی، ماهیان به مدت 96 ساعت در معرض غلظت های کشنده و زیر حد کشنده نیترات سرب به ترتیب (LC50) 944.118،(75% LC50) 708.088، (25% LC50) 236 میلی گرم سرب در لیتر قرار گرفتند و در پایان این زمان در هر تیمار از 3 عدد ماهی خون گیری به عمل آمد. تمامی آزمایش ها با سه تکرار انجام شده است. روند تغییرات پارامترهای خونی به این ترتیب بوده که در 236 میلی گرم سرب در لیتر، افزایش معنی داری در تعداد گلبول قرمز و افزایش غیرمعنی داری در غلظت هموگلوبین، درصد هماتوکریت، MCV و MCH ایجاد شده است. در 708.088 میلی گرم سرب در لیتر، کاهش غیرمعنی دار در تعداد گلبول قرمز، افزایش غیرمعنی دار در غلظت هموگلوبین و درصد هماتوکریت و افزایش معنی داری در MCV و MCH مشاهده شد. در غلظت 944.118 میلی گرم سرب در لیتر، کاهش معنی دار در تعداد گلبول قرمز، غلظت هموگلوبین و درصد هماتوکریت و افزایش غیرمعنی دار در MCV و MCH رخ داد. در تعداد گلبول سفید، مونوسیت و بازوفیل افزایش غیرمعنی دار و در لنفوسیت و ائوزینوفیل کاهش غیرمعنی داری در همه تیمارها مشاهده شد. درصد نوتروفیل در ماهیان قرار گرفته در معرض 236 میلی گرم سرب در لیتر ثابت ماند، اما افزایش غیرمعنی داری در غلظت زیر حد کشنده ) 708.088 میلی گرم سرب در لیتر) و غلظت کشنده (944.118 میلی گرم سرب در لیتر) رخ داد.

ترومای نافذ جمجمه، جز آسیبهای نادر جمجمه و مغز می باشد که مجموعا 0.4 درصد آسیبهای مغزی را شامل می شود. این گزارش درباره یکی از موارد در خانم جوانی است که تحت عمل جراحی کرانیکتومی و خارج نمودن جسم خارجی قرار گرفته، در پیگیری دو ساله علایمی از عفونت و عوارض مغز مشاهده نشده است.

با توجه به شیوع روز افزون آسیب دیدگی های شریانی ومطالعات اندک انجام شده در سطح کشور به خصوص ترومای جنگی، این بررسی روی بیماران مراجعه کننده به بیمارستان شهدا طی سال های 1370-1365 صورت گرفته است.پژوهش حاضر با مطالعه داده های موجود (Existing data) روی 269 بیمار مبتلا به آسیب دیدگی عروق (98 ترومای جنگی و 171 ترومای غیر جنگی) صورت گرفت. خصوصیات فردی، فاصله زمانی ما بین وقوع حادثه و عمل جراحی، نوع آسیب شریانی و نیز همراه بودن آن با آسیب وریدی، عصبی، نسوج نرم و استخوان و بالاخره درجه حرارت محیط مورد بررسی قرار گرفتند.در 50 درصد موارد ترومای جنگی، فاصله وقوع تا اقدام جراحی کمتر از 8 ساعت بود. در این شرایط در سه مورد به علت شکست درمان، آمپوتاسیون عضو صورت گرفت و در بقیه موارد نتایح خوب بود. در 18 مورد (22.8) فاطه زمانی بین 12-8 ساعت بود که 8 مورد آمپوتاسیون صورت گرفت و در بقیه موارد (با دبریدمان عضلات نکروزه) عضو حفظ شد. در ترومای غیر جنگی یا شهری در 84.85 درصد موارد، فاصله زمانی کمتر از 8 ساعت و نتایج اقدامات درمانی در حفظ اندام رضایت بخش بود. در 25.15 موارد فاصله زمانی بین وقوع حادثه تا اقدام جراحی بیش از 8 ساعت بود که ده مورد از آنها آمپوتاسیون صورت گرفت و در مابقی با انجام فاشیوتومی و دبریدمان، البته با قبول اختلالات حسی اندام حفظ شد.نتایج حاصل از این تحقیق گویای آن است که اندیکاسیون های ترمیم شریانی در شرایط گذشت بیش از 8 ساعت از وقوع تروما بسیار حایز اهمیت است. اندیکاسیون های مهم عبارتند از: عدم نکروز وسیع پوست، طبیعی بودن عملکرد کلیه و عدم شکستگی یا نکروز عضلانی در محل ترمیم شریانی. به عبارت دیگر وجود بافت کافی برای پوشاندن محل گرافت و بالاخره عدم کریپیتاسیون منجر به حفظ اندام می گردد، در غیر این صورت حفظ اندام با شکست مواجه خواهد شد و آمپوتاسیون را به دنبال دارد. از این رو، کاهش زمان انتقال مجروحین جنگی به مراکز درمانی مجهز منجر به کاهش قطع عضو می گردد.